Dadaism เป็นขบวนการทางศิลปะที่พยายามทำลายรากฐานของความคิดเกี่ยวกับศิลปะที่มีอยู่ในตอนต้นของศตวรรษที่ 20 เขาเกิดในเมืองซูริกประเทศสวิตเซอร์แลนด์ในปี พ.ศ. 2459

ในเวลานั้นสงครามโลกครั้งที่หนึ่งกำลังเกิดขึ้นและเมืองนี้ได้รับการเนรเทศจำนวนมากที่หลบหนีความขัดแย้งในประเทศบ้านเกิดของตน ในเมืองนั้นส่วนใหญ่ของปัญญาชนในยุโรปในยุคนั้นมาบรรจบกันซึ่งทำให้การเคลื่อนไหวได้รับผู้ติดตามที่มีความสามารถอย่างรวดเร็ว

มันถูกสร้างขึ้นรอบ ๆ คาบาเร่ต์วอลแตร์ที่ซึ่งการแสดงตามปกติของเมืองหลวงที่ยิ่งใหญ่ถูกล้อเลียนและเป็นสถานที่เปิดสำหรับการพบปะสังสรรค์และการทดลอง

พื้นที่นี้เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีสำหรับการพัฒนานิตยสารและข้อเสนอทางศิลปะต่างๆที่แสดงแนวคิดปฏิวัติที่การเคลื่อนไหวกำลังดำเนินอยู่

Dadaism คือการตอบสนองต่อสังคมชนชั้นกลางต่อความโหดร้ายของสงครามและเหนือสิ่งอื่นใดต่อศิลปะที่สร้างขึ้น จากนั้นจึงมีการเสนอให้มีการทำลายรหัสและระบบศิลปะทั้งหมดในขณะนั้น

เพื่อให้บรรลุเป้าหมายพวกเขาประกาศต่อต้านตรรกะทั้งหมด พวกเขาชอบสิ่งที่เกิดขึ้นเองสุ่มและขัดแย้ง พวกเขาชอบความวุ่นวายในการสั่งการเสียดสีและการประชดประชัน นั่นคือเหตุผลที่อารมณ์ขันมีบทบาทพื้นฐานในการพัฒนาข้อเสนอของเขา

เทคนิคที่พวกเขาใช้ ได้แก่ การจับแพะชนแกะวัตถุที่พบการเขียนอัตโนมัติและบทกวีที่มีเสียง ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะมาถึงการประชุมของ Dadaists และพบกลุ่มคนที่กำลังอ่านบทกวีในเวลาเดียวกันสับสนกับเสียงของคำที่ทับซ้อนกันและสูญเสียความหมายที่แท้จริงทั้งหมด

เป้าหมายสูงสุดคือการส่งผลกระทบต่อสาธารณชนที่เข้าชมเพื่อเป็นหนทางในการฟื้นคืนความอัศจรรย์ใจและความเป็นธรรมชาติที่ไร้เดียงสา ลองมาดูบทกวีของ Dada และผู้ชายที่เขียน

Great Dadaist Poems จัดโดยผู้เขียน

-Tristan Tzara

อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวกับสูตรอาหาร แต่ทำให้เรามีตัวอย่างที่น่างงงวยของผลลัพธ์ของวิธีการของเขา:

เมื่อสุนัขเดินผ่านอากาศไปในเพชรตามความคิดและภาคผนวกของ meninx ส่งสัญญาณถึงเวลาตื่นนอนของโปรแกรม

ค่ำ

ชาวประมงกลับมาพร้อมกับดวงดาวแห่งสายน้ำ

พวกเขาแจกจ่ายอาหารให้กับคนยากจน

พวกเขาร้อยสายประคำสำหรับคนตาบอด

จักรพรรดิออกจากสวนสาธารณะ

ในเวลานี้ที่คล้ายกับ

ถึงยุคเก่าของการแกะสลัก

และคนรับใช้อาบน้ำให้สุนัขล่าสัตว์

แสงใส่ถุงมือ

เปิดขึ้นแล้วหน้าต่าง

และออกมาในเวลากลางคืนจากห้องเหมือนหลุมพีช

พระเจ้าทรงหวีขนของคนรักที่ยอมแพ้

วาดนกด้วยหมึก

เปลี่ยนยามบนดวงจันทร์

- ล่าแมลงเต่าทองกันเถอะ

เพื่อเก็บไว้ในกล่อง

- ไปที่แม่น้ำเพื่อทำถ้วยดินเผา

- ไปที่น้ำพุเพื่อจูบคุณ

- ไปสวนสาธารณะกันเถอะ

จนกระทั่งไก่กา

เพื่อสร้างความเสื่อมเสียให้กับเมือง

หรือไปที่คอกม้าเพื่อนอนราบ

เพื่อให้หญ้าแห้งแทงคุณ

และได้ยินเสียงสัตว์เคี้ยวเอื้องของวัว

หลังจากนั้นพวกเขาจะโหยหาน่อง

มาเถอะมา

- Wieland Herzfelde

หนึ่งในความลึกลับที่ยิ่งใหญ่ของ Dadaism คือที่มาของชื่อ มีมากมายหลายรุ่นที่พบ บางคนบอกว่ามันถูกเลือกโดยการเล่นโดยสุ่มพจนานุกรม คนอื่น ๆ ที่เลียนแบบภาษารัสเซีย

นอกจากนี้ยังมีผู้ที่ยืนยันว่ามันหมายถึงม้าไม้ของเล่น ความจริงก็คือสำหรับ Dadaists สิ่งนี้ไม่ได้มีความสำคัญมากนัก Tristan Tzara ในแถลงการณ์ฉบับหนึ่งของเขากล่าวอย่างชัดเจนว่า: Dada ไม่มีความหมายอะไรเลย

การขาดความหมายนี้สะท้อนให้เห็นถึงการค้นหาภาษาที่บริสุทธิ์ซึ่งไม่ได้เป็นที่คุมขังของความหมาย เหมือนคำพูดของเด็ก. นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาทดลองโดยประดิษฐ์คำเล่นกับเสียงและโอกาส

ตัวอย่างที่ดีเยี่ยมของการค้นหาภาษาใหม่นั้นอยู่ในข้อความต่อไปนี้โดย Wieland Herzfelde ผู้จัดพิมพ์ชาวเยอรมันผู้ขายหนังสือและเจ้าของแกลเลอรี:

เพลง Funebrulicular

การสร้างคาบาเร่ต์วอลแตร์เป็นพื้นฐานของการก่อตั้งลัทธิดาดา มันถูกสร้างขึ้นไม่เพียง แต่สำหรับการรวบรวมทางปัญญาเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการถกเถียงทางการเมืองด้วย Hugo Ball หนึ่งในผู้ก่อตั้งคือผู้ที่เขียนแถลงการณ์ฉบับปฐมฤกษ์ของ Dada ตอนเย็น

นอกจากนี้เขายังเขียนโคลงการออกเสียง Dadaist เรื่องแรก:“ Karawane” ในบทกวีความตั้งใจของความหมายใด ๆ ถูกละทิ้งเพื่อค้นหาภาษาดั้งเดิมที่ปราศจากอคติทางปัญญาทั้งหมด

จากนั้นคำนี้ใช้ลักษณะที่ทำให้ใกล้ชิดกับดนตรีและศิลปะพลาสติกมากขึ้น เขาแสวงหาเสียงต้นฉบับและในขณะเดียวกันก็เล่นกับฟอนต์และเทคนิคการพิมพ์ในเวลาเดียวกัน

ดวงอาทิตย์ (Hugo Ball)

รถเข็นของเด็กเคลื่อนระหว่างเปลือกตาของฉัน

ระหว่างเปลือกตาของฉันคือผู้ชายที่มีพุดเดิ้ล

ต้นไม้กลุ่มหนึ่งกลายเป็นฝูงงูและฟ่อไปทั่วท้องฟ้า

ก้อนหินคุยกัน ต้นไม้ในกองไฟสีเขียว เกาะลอย.

การเขย่าเปลือกหอยและหัวปลาที่ก้นทะเล

ขาของฉันทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า เสียงดังเอี๊ยด

ห่างไกล. หอคอยรองเท้าของฉันอยู่เหนือขอบฟ้าเหมือนหอคอย

ของเมืองที่กำลังจะจม ฉันคือยักษ์โกลิอัท ฉันย่อยชีสแพะ

ฉันเป็นลูกวัวตัวเบ้อเริ่ม เม่นทะเลสีเขียวดมฉัน

หญ้าแผ่กระบี่และสะพานและสายรุ้งสีเขียวพาดผ่านท้องของฉัน

หูของฉันมีเปลือกหอยสีชมพูขนาดยักษ์อ้ากว้าง ร่างกายของฉันบวม

ด้วยเสียงที่กักขังอยู่ภายใน

ฉันได้ยินเสียงดัง

ของปานอันเวิ้งว้างฉันฟังเพลงแสงตะวันแดง เขายังคงอยู่

ทางซ้าย. Vermilion น้ำตาร่วงคืนโลก

เมื่อเขาลงมาเขาจะทำลายเมืองและหอคอยของโบสถ์

และสวนทุกแห่งที่เต็มไปด้วยดอกโครคัสและผักตบชวาและจะมีเสียงดังกล่าว

สำหรับเรื่องไร้สาระที่เด็ก ๆ เป่าแตร

แต่ในอากาศมีพายุสีม่วงไข่แดงสีเหลือง

และขวดสีเขียว พลิ้วไหวซึ่งกำปั้นสีส้มจับเป็นเกลียวยาว

และเพลงคอของนกที่ร้องไปตามกิ่งไม้

ธงเด็กนั่งร้านอ่อนโยนมาก

พรุ่งนี้ดวงอาทิตย์จะถูกบรรจุลงในยานพาหนะที่มีล้อขนาดใหญ่

และขับเคลื่อนไปยังหอศิลป์ Caspari หัววัวสีดำ

ด้วยต้นคอที่นูนจมูกแบนและการเดินที่กว้างเขาจะแบกห้าสิบ

ลาสีขาวเป็นประกายกำลังดึงรถม้าในการก่อสร้างปิรามิด

หลายประเทศเลือดสีจะรุม

พี่เลี้ยงและพยาบาลเปียก

ป่วยในลิฟต์เครนบนเสานักเต้น San Vito สองคน

ชายที่มีผ้าไหมผูกโบว์และผู้พิทักษ์กลิ่นแดง

ฉันไม่สามารถถือตัวเอง: ฉันเต็มไปด้วยความสุข กรอบหน้าต่าง

พวกเขาระเบิด แขวนพี่เลี้ยงเด็กจากหน้าต่างขึ้นไปที่สะดือ

ช่วยตัวเองไม่ได้: โดมแตกเพราะอวัยวะรั่ว ฉันต้องการ

สร้างดวงอาทิตย์ใหม่ ฉันต้องการที่จะชนทั้งสองด้วยกัน

ฉิ่งอันไหนถึงมือผู้หญิงของฉัน เราจะจางหายไป

ในเตียงสีม่วงบนหลังคาของเมืองสีเหลืองเดียวของเรา

เช่นเดียวกับหน้าจอกระดาษทิชชูในพายุหิมะ

- เอ็มมี่เฮนนิงส์

Emmy Hennings ผู้ก่อตั้ง Cabaret Voltaire คนอื่น ๆ เป็นตัวแทนของหนึ่งในชื่อผู้หญิงไม่กี่คนที่ได้รับการช่วยเหลือในประวัติศาสตร์ของ Dadaism

หุ้นส่วนในชีวิตและผลงานของ Hugo Ball Hennings มีความแน่วแน่ในการพัฒนาการแสดงและผลงานที่แสดงในคาบาเร่ต์ เธอโดดเด่นในฐานะนักร้องนักเต้นนักแสดงและกวี

หลังจากการแสดงคาบาเร่ต์

บทกวีที่สามใน "Die letzte Freude"

และในเวลากลางคืนในภาพมืดก็ร่วงหล่นลงมาจากผนังและมีคนหัวเราะสดชื่นและกว้างมากพวกเขาหลบอยู่ข้างหลังฉันด้วยมือยาว และผู้หญิงผมสีเขียวที่มองมาที่ฉันอย่างเศร้า ๆ และบอกว่าครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นแม่ แต่น่าเสียดายที่ฉันไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ ‹ฉันกดหนามในใจของฉันและสงบนิ่งในความเงียบและเสียใจฉันต้องการทุก pang เพราะฉันต้องการแบบนั้น

- Georges Ribemont-Dessaignes

บางทีลักษณะพื้นฐานอย่างหนึ่งที่บ่งบอกถึงการเคลื่อนไหวของดาด้าคือการขจัดพรมแดนระหว่างสาขาวิชาต่างๆ

หน้าต่างๆของนิตยสาร DADA จัดทำขึ้นเพื่อให้ศิลปินภาพและกวีสามารถทดลองในรูปแบบอื่น ๆ ที่พวกเขาไม่ถนัด

George Ribemont-Desaignes เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนในเรื่องนี้ กวีนักเขียนบทละครและจิตรกร Dadaism อนุญาตให้เขาสำรวจรูปแบบต่างๆของการแสดงออก

- โอ้! -

ทรอมโบน

ฉันมีตะไลอยู่ในหัวของฉันที่หมุนไปตามลม

และยกน้ำใส่ปากของฉัน

และในสายตา

สำหรับความปรารถนาและความสุข

ฉันมีคอร์เน็ตที่เต็มไปด้วยสีแอ็บซินท์ในหู

และที่จมูกมีนกแก้วสีเขียวกระพือปีก

และตะโกนใส่แขน

เมื่อเมล็ดทานตะวันร่วงหล่นจากท้องฟ้า

ไม่มีเหล็กในหัวใจ

ลึกเข้าไปในความเป็นจริงเก่า ๆ ที่ไม่มีกระดูกและเสียหาย

เป็นบางส่วนของกระแสน้ำที่บ้าคลั่ง

และในโรงภาพยนตร์ฉันเป็นกัปตันและเป็นชาวอัลเซเชียน

ฉันมีเครื่องการเกษตรขนาดเล็กอยู่ในท้องของฉัน

ที่ตัดหญ้าและผูกสายไฟฟ้า

มะพร้าวที่ลิงเศร้าโยน

พวกมันร่วงหล่นลงไปในน้ำ

ที่พวกเขาบานในรูปแบบของพิทูเนีย

ฉันมีโอคาริน่าในท้องและฉันมีตับที่บริสุทธิ์

ฉันเลี้ยงกวีด้วยเท้าของนักเปียโน

ฟันของใครเป็นเลขคี่และคู่

และในช่วงบ่ายของวันอาทิตย์ที่น่าเศร้า

แด่นกพิราบแห่งความรักที่หัวเราะเหมือนตกนรก

ฉันโยนความฝันที่เป็นธรรมชาติใส่พวกเขา

- ฟรานซิสปิคาเบีย

ลัทธิดาดามีผลกระทบอย่างมากต่อศิลปะพลาสติกโดยเป็นตัวแทนทางเลือกให้กับแนวโน้มของเวลาเช่นรูปลูกบาศก์และศิลปะนามธรรม เป็นตัวแทนของภูมิประเทศที่เหมาะสำหรับการสร้างผลงานที่เป็นอิสระและเป็นต้นฉบับ

ในบรรดาศิลปินที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวเราสามารถพูดถึง Marcel Duchamp, Hans Arp และ Francis Picabia หลังจะใช้ประโยชน์จากสิ่งพิมพ์ Dadaist ที่แตกต่างกันเพื่อแสดงหน้าปกและเผยแพร่บทกวีของพวกเขา

ตัวหมุน

เวลาสระผมต้องจัดทรง

การสวมใบพัดของจิตใต้สำนึก

ในพื้นที่ลับ

มีความจำเป็นที่จะต้องจับจ้องสิ่งที่เป็นไปได้

และเชื่อในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

ของเส้นทางที่ข้าม

มีความจำเป็นต้องเรียนรู้การชั่งน้ำหนัก

ขาวสิบกรัมดำห้ากรัม

สีแดงสด

จำเป็นต้องรู้วิธีตกจากด้านล่าง

เพื่อเข้าข้างสุดยอด

ของวันสิทธิพิเศษ

จำเป็นต้องรักสี่ปาก

ที่ลอยอยู่รอบ ๆ ความสงสัย

ของเจ้าชายที่ตายไป

ริมฝีปากเป็นเวลานาน

– Walter Serner

Decid Sí

Decid “¡Sí!”

Y decid “¡No!”

Y ahora decid “¿Por qué no?”

Gracias

Me siento mejor

– Philippe Soupault

El dadaísmo sentó las bases de las nuevas propuestas estéticas que surgieron en la posguerra. El surrealismo ser convirtió entonces en el movimiento más influyente entonces.

Sus fundadores, André Breton y Louis Aragon se sintieron seducidos por el dadaísmo y colaboraron en sus publicaciones. Las técnicas surrealistas que desarrollaron derivaban de dadá.

Compartían el desdén por el arte clásico, el abandono de la búsqueda del sentid, la necesidad de innovar y la postura política. El francés Philippe Soupault fue impulsor de ambos movimientos.

Hacia la noche

Es tarde

en la sombra y en el viento

un grito asciende con la noche

No espero a nadie

a nadie

ni siquiera a un recuerdo

Hace ya tiempo que pasó la hora

pero ese grito que lleva el viento

y empuja hacia adelante

viene de un lugar que está más allá

por encima del sueño

No espero a nadie

pero aquí está la noche

coronada por el fuego

de los ojos de todos los muertos

silenciosos

Y todo lo que debía desaparecer

todo lo perdido

hay que volver a encontrarlo

por encima del sueño

hacia la noche.

Servidumbres

– Richard Hüelsenbeck

Una polémica entre André Breton y Tristan Tzara en 1922 marca el final del movimiento dadaísta. Fue un movimiento que influenciaría todas las tendencias vanguardistas posteriores.

Su importancia es fundamental y su legado alcanza hasta el arte pop, el happenig y el arte conceptual. Sin embargo, Richard Hüelsenbeck, dadaísta desde los inicios, hasta el momento de su muerte en 1970 insistió que Dadá aún existe .

Planicie

Habrá

De dónde proviene ese murmullo de fuente

Aunque la llave no se quedó en la puerta

Cómo hacer para desplazar estas inmensas piedras negras

Ese día temblaré por haber perdido un rastro

En uno de los barrios intrincados del Lyon

Una bocanada de menta sucedió cuando yo iba a cumplir

veinte años

Ante mí el hinótico sendero con una mujer sombríamente

feliz

Por lo demás las costumbres van cambiando mucho

La gran prohibición será levantada

Una libélula la gente correrá a escucharme en 1950

En esta encrucijada

Lo más hermoso que he conocido es el vértigo

Y cada 25 de mayo al atardecer el viejo Delescluze

Con su máscara augusta baja al Chateau-d’Eau

Parece como si alguien estuviese barajando cartas de espejo

en la sombra.

Guerra

Yo miro a la Bestia mientras se lame

Para confundirse mejor con todo lo que le rodea

Sus ojos color de oleaje

De súbito son la charca de donde sale la ropa sucia de los detritus

La charca que detiene siempre al hombre

Con su pequeña plaza de la Opera en el vientre

Pues la fosforescencia es la clave de los ojos de la Bestia

Que se lame

Y su lengua

Asestada no se sabe nunca de antemano hacia dónde

Es una encrucijada de hoguera

Desde debajo de ellas contempla su palacio hecho de lámparas metidas en sacos

Y bajo la bóveda azul de rey contemplo

Arquillos desdorados en perspectiva uno metido en otro

Mientras corre el aliento hecho con la generalización hasta el

Infinito de uno de eso miserables con el torso desnudo

Que se presentan en la plaza pública tragando antorchas

De petróleo entre su agria lluvia de monedas

Las pústulas de la bestia resplandecen con esas hecatombes de

Jóvenes con los cuales se hacía el Número

Los flancos protegidos para las reverberantes escamas que son los ejércitos

Inclinados cada uno de los cuales gira a la perfección sobre su bisagra

Aunque ellos dependen de unos de otros no menos que los gallos

Que se insultan en la aurora de estercolero a estercolero

Se pone de relieve el defecto de la conciencia pero sin embargo

Algunos se obstinan en sostener que va a amanecer

La puerta quiero decir la Bestia se lame bajo el ala

Y convulsionándose de risa se ven a los rateros al fondo de una taberna

El espejismo con el cual se había fabricado la bondad se resuelve

En un yacimiento de mercurio

Podría muy bien lamerse de un solo golpe

He creído que la Bestia se revolvía hacia mí he vuelto a ver la suciedad del relámpago

Qué blanca es en sus membranas en el claro de sus bosques de

Abedules donde se organiza la vigilancia

En los cordajes de su barcos en cuya proa se hunde una mujer

Que el cansancio del amor ha engalanado con su antifaz verde

Falsa alarma la Bestia guarda sus garras en una corona eréctil alrededor de sus senos

Trato de no vacilar demasiado cuando ella menea la col

Que es a la vez carroza biselada y latigazo

Entre el calor sofocante de la cicindela

Desde su litera manchada de sangre negra y de oro la luna afila

Uno de su cuernos en el árbol entusiasta del agravio

Halagada

La Bestia se lame el sexo no he dicho nada.

-Jean Arp

El padre, la madre, el hijo, la hija

El padre se ha colgado

en lugar del péndulo.

La madre es muda.

La hija es muda.

El hijo es mudo.

Los tres siguen

el tic tac del padre.

La madre es de aire.

El padre vuela a través de la madre.

El hijo es uno de los cuervos

de la plaza San Marcos en Venecia.

La hija es una paloma mensajera.

La hija es dulce.

El padre se come a la hija.

La madre corta al padre en dos

se come una mitad

y ofrece la otra al hijo.

El hijo es una coma.

La hija no tiene pies ni cabeza.

La madre es un huevo espoleado.

De la boca del padre

cuelgan colas de palabras.

El hijo es una pala rota.

El padre no tiene más remedio

que trabajar la tierra

con su larga lengua.

La madre sigue el ejemplo de Cristóbal Colón.

Camina sobre las manos desnudas

y atrapa con los pies desnudos

un huevo de aire tras otro.

La hija remienda el desgaste de un eco.

La madre es un cielo gris

por el que vuela bajo muy bajo

un padre de papel secante

cubierto de manchas de tinta.

El hijo es una nube.

Cuando llora, llueve.

La hija es una lágrima imberbe.

Las piedras domésticas

las piedras son entrañas

bravo bravo

las piedras son troncos de aire

las piedras son ramas de agua

sobre la piedra que ocupa el lugar de la boca

brota una espina

bravo

una voz de piedra

está frente a frente

y codo a codo

con una mirada de piedra

las piedras sufren los tormentos de la carne

las piedras son nubes

pues su segunda naturaleza

baila sobre su tercera nariz

bravo bravo

cuando las piedras se rascan

las uñas brotan en las raíces

las piedras tienen orejas

para comer la hora exacta.

-Louis Aragon

Habitaciones

Hay habitaciones hermosas como heridas

Hay habitaciones que os parecerían triviales

Hay habitaciones de súplicas

Habitaciones de luz baja

Habitaciones dispuestas para todo salvo para la dicha

Hay habitaciones que para mí estarán siempre de mi sangre

Salpìcadas

En todas la habitaciones llega un día en que el hombre en ellas se

Desuella vivo

En que cae de rodillas pide piedad

Balbucea y se vuelca como un vaso

Y sufre el espantoso suplicio del tiempo

Derviche lento es el redondo tiempo que sobre sí mismo gira

Que observa con ojo circular

El descuartizamiento de su destino

Y el ruido mínimo de angustia que precede a las

Horas las medias

No sé jamás si lo que va a anunciar es mi muerte

Todas las habitaciones son salas de justicia

Aquí conozco mi medida y el espejo

No me perdona

Todas las habitaciones cuando finalmente me duermo

Han lanzado sobre mí el castigo de los sueños

Pues no sé qué es peor si soñar o vivir.

Cántico a Elisa (Obertura)

Te toco y veo tu cuerpo y tú respiras,

ya no es el tiempo de vivir separados.

Eres tú; vas y vienes y yo sigo tu imperio

para lo mejor y para lo peor.

Y jamás fuiste tan lejana a mi gusto.

Juntos encontramos en el país de las maravillas

el serio placer color de absoluto.

Pero cuando vuelvo a vosotros al despertarme

si suspiro a tu oído

como palabras de adiós tú no las oyes.

Ella duerme. Profundamente la escucho callar.

Ésta es ella presente en mis brazos, y, sin embargo,

más ausente de estar en ellos y más solitaria

de estar cerca de su misterio,

como un jugador que lee en los dados

el punto que le hace perder.

El día que parecerá arrancarla a la ausencia

me la descubre más conmovedora y más bella que él.

De la sombra guarda ella el perfume y la esencia.

Es como un sueño de los sentidos.

El día que la devuelve es todavía una noche.

Zarzales cotidianos en que nos desgarramos.

La vida habrá pasado como un viento enfadoso.

Jamás saciado de esos ojos que me dan hambre.

Mi cielo, mi desesperación de mujer,

trece años habré espiado tu silencio cantando.

Como las madréporas inscriben el mar,

embriagando mi corazón trece años, trece inviernos,

trece veranos;

habré temblado trece años sobre un suelo de quimeras,

trece años de un miedo dulce amargo,

y conjurado peligros aumentados trece años.

¡Oh niña mía!, el tiempo no está a nuestra medida

que mil y una noche son poco para los amantes.

Trece años son como un día y es fuego de pajas.

El que quema a nuestros pies malla por malla

el mágico tapiz de nuestra soledad.

-Giuseppe Ungaretti

Vagabundo

En ninguna parte de la tierra me puedo arraigar.

A cada nuevo clima que encuentro descubro desfalleciente

que una vez ya le estuve habituado.

Y me separo siempre extranjero.

Naciendo tornado de épocas demasiado vividas.

Gozar un solo minuto de vida inicial.

Busco un país inocente.

La madre

Y cuando el corazón de un último latido

haya hecho caer el muro de sombra,

para conducirme, madre, hasta el Señor,

como una vez me darás la mano.

De rodillas, decidida,

serás una estatua delante del Eterno,

como ya te veía

cuando estabas todavía en la vida.

Alzarás temblorosa los viejos brazos,

como cuando expiraste

diciendo: Dios mío, heme aquí.

Y sólo cuando me haya perdonado

te entrarán deseos de mirarme.

Recordarás haberme esperado tanto

y tendrás en los ojos un rápido suspiro.

-Zain Guimerl

Primer manifiesto Agu

En un principio la emoción fue.

Agú. Lo elemental. La voz alógica.

El primer grito de la carne.

Hoy sólo queda la palabra, sobajeada y sobajeada.

Lunar postizo, colorete.

Otros poemas de interés

Poemas del Romanticismo.

Poemas Vanguardistas.

Poemas del Realismo.

Poemas del Futurismo.

Poemas del Clasicismo.

Poemas del Neoclasicismo.

Poemas del Barroco.

Poemas del Modernismo.

Poemas Cubistas.

Poemas del Renacimiento.

Referencias

1. “Dada”. The Art Story. Recuperado de theartstory.org.
2. García Rodríguez, Jesús (2013 – 2014). Poesía dada. Recuperado de poesia-dada.blogspot.com.
3. Gómez Toré, José Luis (2017). “A Ana Flor (Kurt Schwitters)”. Poesía, intemperie. poesiaintemperie.blogspot.com.
4. Martinique, Elena. “Stumbling Across Dada Poetry”. Recuperado de widewalls.ch.
5. Soria, Sara von (2015). ”Emmy Hennings, Después del cabaret”. Olimpia. Recuperado de itsmeolimpia.wordpress.com.
6. Tristan Tzara. Siete manifiestos Dada . Recuperado de webdelprofesor.ula.ve.
7. Ulloa Sánchez,Osvald. “Dadaísmo, el espíritu de la ruptura”. Recuperado de poesias.cl.