AMPARO DÁVILA: ชีวประวัติสไตล์ผลงานและวลี - ประวัติโดยสังเขป - 2026

Amparo Dávila (1928)เป็นนักเขียนชาวเม็กซิกันนักเขียนเรื่องสั้นและกวีที่มีผลงานวางกรอบไว้ใน Generation ที่มีชื่อเสียงในช่วงครึ่งศตวรรษซึ่งส่วนใหญ่ผลิตในปี 1950 เธอเป็นปัญญาชนที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดคนหนึ่งของดินแดนแอซเท็ก

ผลงานของDávilaมีเอกลักษณ์เฉพาะเนื่องจากมีลักษณะที่เพ้อฝันและแปลกประหลาด ในงานเขียนของเขามีการใช้เรื่องเล่าทั้งในบุคคลที่หนึ่งและบุคคลที่สามบ่อยครั้ง ธีมที่นักเขียนชื่นชอบคือเรื่องที่เกี่ยวข้องกับความเหงาภาวะสมองเสื่อมความบ้าคลั่งและความกลัว

Amparo Dávilaเพื่อเป็นการยกย่องรูปร่างของเขา ภาพมาจาก: http://diariote.mx

ในการให้สัมภาษณ์ของเธอในปี 2008 ผู้เขียนระบุว่า“ …ฉันเขียน แต่ฉันไม่ได้เขียนแบบบังคับ…ฉันกำลังครุ่นคิด” บางทีด้วยเหตุนี้งานของเธอจึงมีไม่มาก ชื่อที่โดดเด่นที่สุดของเขา ได้แก่ เพลงสดุดีใต้ดวงจันทร์โปรไฟล์ของความโดดเดี่ยวเวลาที่แตกสลายและต้นไม้กลายเป็นหิน

ชีวประวัติ

เกิดและครอบครัว

Amparo เกิดเมื่อวันที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2471 ในเมืองปิโนสซากาเตกัสในอ้อมอกของครอบครัวที่ได้รับการเพาะเลี้ยงและดั้งเดิม แม้ว่าข้อมูลเกี่ยวกับญาติของเขาจะหายาก แต่ก็รู้ว่าพ่อของเขาชอบอ่านหนังสือ เธอเป็นพี่น้องคนที่สามในสี่คนและเป็นคนเดียวที่รอดชีวิต คนอื่น ๆ เสียชีวิตตั้งแต่เด็ก

การศึกษาDávila

ในปี 1935 เขาย้ายไปอยู่กับครอบครัวที่ San LuísPotosíซึ่งเขาเรียนชั้นประถมและมัธยม นักเขียนเสริมการฝึกอบรมของเธอโดยการอ่านหนังสือที่พ่อของเธอมี ในช่วงอายุน้อยDávilaได้แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการเขียนโดยตีพิมพ์ผลงานบทกวีเรื่องแรกซึ่งเขามีชื่อว่า Psalms under the Moon (1950)

การฝึกอบรมในเม็กซิโกซิตี้

Shield of San Luis de Potosíสถานที่ที่นักเขียนใช้เวลาส่วนหนึ่งในชีวิตของเธอ ที่มา: Yavidaxiu ผ่าน Wikimedia Commons

นักเขียนที่เพิ่งตั้งไข่เดินทางไปยังเมืองหลวงของประเทศในปีพ. ศ. 2497 เพื่อศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัย เริ่มตั้งแต่ปีพ. ศ. 2499 และเป็นเวลาสองปีเขาทำงานเป็นผู้ช่วยของนักเขียนอัลฟอนโซเรเยส กิจกรรมนี้ทำให้เขาเติบโตอย่างมืออาชีพและในปีพ. ศ. 2502 ผลงานของเขา Destroyed Time ก็สว่างขึ้นหนังสือเล่มหนึ่งประกอบด้วยเรื่องราวสิบสองเรื่อง

ชีวิตส่วนตัว

Amparo Dávilaเริ่มมีความสัมพันธ์กับศิลปินและจิตรกร Pedro Coronel ระหว่างที่เขาอยู่ในเม็กซิโกซิตี้ ทั้งคู่แต่งงานกันในปี 2501 และลูกสาวของพวกเขา Jaina เกิดในปีเดียวกันนั้น ต่อมาในปี 2502 เธอให้กำเนิดลูกสาวคนที่สองชื่อลอเรนซา

กิจกรรมอื่น ๆ ของDávila

ในปีพ. ศ. 2507 ผลงานเรื่องสั้นMúsica concreta ถูกเพิ่มเข้าไปในรายชื่อสิ่งพิมพ์ของ Amparo Dávila; ในปีเดียวกันนั้นเธอได้หย่าขาดจาก Pedro Coronel สองปีต่อมาเขาได้รับทุนการศึกษาจาก Centro Mexicano de Escritores เพื่อพัฒนาการผลิตวรรณกรรมของเขาต่อไป

ในปีพ. ศ. 2520 นักเขียนได้ตีพิมพ์ต้นไม้กลายเป็นหินผลงานที่ประกอบด้วยเรื่องราวสิบเอ็ดเรื่อง ด้วยหนังสือเล่มนั้นDávilaได้รับรางวัล Xavier Villaurrutia Prize ในวันเดียวกันนั้น อีกหนึ่งปีต่อมามีการเปิดตัว Torn Time และ Concrete Music ร่วมกัน สิ่งพิมพ์รวมคำบรรยายทั้งหมดของทั้งสองเรื่อง

ปีที่แล้ว

ช่วงหลายปีสุดท้ายของชีวิตของ Amparo Dávilaใช้ชีวิตอยู่ในเม็กซิโกบ้านเกิดของเธอพร้อมกับ Jaina ลูกสาวคนโตของเธอ ผลงานกวีชิ้นสุดท้ายของเขาได้รับการตีพิมพ์ในปี 2554 และสี่ปีต่อมาเขาได้รับรางวัล Fine Arts Medal

สไตล์

Palace of Fine Arts สถาบันที่ได้รับการยอมรับจาก Amparo Dávila ที่มา: Xavier Quetzalcoatl Contreras Castillo ผ่าน Wikimedia Commons

รูปแบบการประพันธ์ของอัมปาโรดาวิลามีลักษณะเฉพาะคือการใช้ภาษาที่ชัดเจนและแม่นยำเกือบตลอดเวลาและสะท้อนแง่มุมของชีวิต ผู้เขียนมุ่งเน้นไปที่งานของเธอเกี่ยวกับความลึกลับแฟนตาซีและความแปลกประหลาด หัวข้อหลักของงานเขียนของเขาเกี่ยวข้องกับการสูญเสียความทุกข์ความเศร้าและความบ้าคลั่ง

ในเรื่องราวของผู้เขียนคนนี้เวลาเป็นปัจจัยสำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านความสัมพันธ์ส่วนตัว ในตำราของเขามีน้ำหนักของชั่วโมงที่สูญเสียไปในความสัมพันธ์รักที่ซับซ้อนและผู้ที่ลงทุนเพื่อหาคู่ จำเป็นต้องพูดถึงว่าในเรื่องราวของDávilaการมีส่วนร่วมของผู้หญิงนั้นเห็นได้ชัดเจนมาก

เล่น

บทกวี

"ของผู้เข้าพัก"

เป็นหนึ่งในเรื่องราวที่น่าดึงดูดและน่าสนใจที่สุดที่พัฒนาโดย Amparo Dávilaเนื่องจากส่วนใหญ่มาจากความลึกลับที่เขาเพิ่มเข้ามา ผ่านผู้บรรยายหลักผู้เขียนเล่าถึงความกลัวของครอบครัวในการตัดสินใจของสามีที่จะรองรับสิ่งมีชีวิตแปลก ๆ ในบ้านของพวกเขาที่สร้างความบ้าคลั่งในสิ่งแวดล้อม

ในความหมายที่ลึกซึ้งและเป็นสัญลักษณ์โฮสต์เป็นสัตว์ชนิดหนึ่งที่สะท้อนให้เห็นถึงการทำลายชีวิตแต่งงานหลังจากที่สามีไม่อยู่บ่อยๆ ความสับสนเกิดขึ้นกับผู้อ่านเมื่อตัวเอกเริ่มวางแผนที่จะยุติองค์ประกอบตาสีเหลืองที่แปลกประหลาด

ส่วน

ดนตรีที่เป็นรูปธรรม

ในหนังสือเรื่องที่สองนี้นักเขียนชาวเม็กซิกันมุ่งเน้นไปที่การกระทำของตัวละครหญิง ธีมหลักที่เขาพัฒนาคือความบ้าคลั่งซึ่งเป็นคำพ้องความหมายของการขาดการควบคุมความไร้ความสามารถและความไร้เหตุผล จากแปดเรื่องที่สร้างขึ้นมาสิ่งที่โดดเด่นที่สุดมีดังต่อไปนี้:

- "Tina Reyes"

- "หลังประตู".

- "อาหารเช้า".

- "ดนตรีที่เป็นรูปธรรม".

" อาหารเช้า"

เป็นเรื่องราวของอาชญากรรมฝันร้ายและความบ้าคลั่งที่ตัวเอกของเรื่องคือหญิงสาวชื่อคาร์เมนที่ใช้ชีวิตอย่างปกติสุข แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อเขามีความฝันอันเลวร้ายซึ่งหัวใจของลูเซียโน่ที่รักของเขาวางอยู่ในมือของเขา

เส้นประสาทจับเด็กผู้หญิงคนนี้ดังนั้นพ่อแม่ของเธอจึงพยายามช่วยเธอด้วยยาบางอย่างเพื่อทำให้เธอสงบลง จุดจบเกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิดเมื่อตำรวจกำลังตามหาคาร์เมนเพื่อหาอาชญากรรมที่เกิดขึ้น ความบ้าคลั่งผสมกับความเป็นจริงโดยไม่ได้ชี้แจงสิ่งที่เกิดขึ้นจริง

ส่วน

"ดนตรีที่เป็นรูปธรรม"

ตัวละครหลักในเรื่องนี้มีชื่อว่า Marcela และเธอเป็นเหยื่อของการนอกใจสามีของเธอ ท่ามกลางความผิดหวังและสิ้นหวังผู้หญิงคนนั้นทำให้เซอร์จิโอเพื่อนของเธอเชื่อว่าทุกคืนคนรักของสามีจะกลายร่างเป็นกบและจะเข้าไปในห้องของเขาเพื่อรบกวนการนอนหลับของเขาและทำให้เขาเสียสติ

เมื่อเห็นสภาพที่น่าหดหู่ที่เธออยู่เพื่อนที่ดีของ Marcela ก็หมกมุ่นอยู่กับการปรากฏตัวของหญิงกบ เรื่องราวมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมากเมื่อเซอร์จิโอตัดสินใจยุติการมีอยู่ของบุคคลที่ทรมานเพื่อนของเขาหลังจากติดเชื้อจากความบ้าคลั่งที่แปลกประหลาดนั้น

ส่วน

ส่วนของบทกวีบางส่วน

“ ขลุ่ยครวญคราง”

"ขลุ่ยครวญคราง

ในมือของอากาศ

และสายลมก็ไร้ผล

แส้คริสตัล

ใจหินหนักหนา!

ดินที่รกร้างว่างเปล่า

น้ำหนักของดวงดาว

ทำลายผิวหนังชั้นนอกที่บอบบางของคุณ

และป่นปี้ขี้เถ้าและสะอื้น

กุหลาบแห่งแสง

ฉันอยากจะคิดเชื่อ

และยัง …

พวกเขาไม่มีความอ่อนโยน

ตาตอนเย็น

และร้องไห้คนเดียว

สัตว์ป่าในภูเขา…”.

"ขนมปัง"

“ มารำลึกถึงวันวานและดื่มเพื่อสิ่งที่เป็นอยู่

ดังนั้นจึงไม่ใช่อีกต่อไป

ยกแก้วขึ้นและปิ้งสิ่งที่มีชีวิต

และมันคือความตาย

วันหนึ่งก็เป็นปัจจุบันและตอนนี้ก็ผ่านมาแล้ว …

ฉันมีเพียงไวน์สีเปลวไฟ

กองไฟแห่งความรักของพวกเขา

ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังในอดีต

เติมถ้วยแล้วดื่ม

มาดื่มจากอดีตกันเถอะ

ที่ฉันลืมไม่ลง”.

"โพลีโครมแห่งกาลเวลา"

"เวลาสีขาว

ว่างเปล่าโดยไม่มีคุณ

กับคุณในความทรงจำ

ความทรงจำที่ประดิษฐ์คุณ

และสร้างคุณขึ้นมาใหม่

เวลาสีน้ำเงิน

ความฝันที่ฉันฝันถึงคุณ

ความแน่นอนที่ชัดเจน

เพื่อค้นหาในตัวคุณ

ดินแดนแห่งพันธสัญญา

เวลาสีเขียว

เกินความหวัง

ฉันรอ

ความแน่นอนของร่างกายคุณ

เวลาสีแดง

ฉันรู้สึกถึงร่างกายของคุณ

และมันก็รั่วไหล

แม่น้ำลาวา

ระหว่างเงา

เวลาสีเทา

คิดถึงเสียงของคุณ

และรูปลักษณ์ของคุณ

ขาดจากความเป็นคุณ

ตกเย็น…”.

วลี

- "มันไม่เพียงพอที่จะรู้ว่าความรักมีอยู่จริงคุณต้องรู้สึกถึงมันในใจและในเซลล์ทั้งหมด"

- "เราสองคนต่างพากันนอนอยู่บนชายหาดเดียวกันต้องรีบร้อนหรือไม่เร่งรีบเท่ากับคนที่รู้ว่าเขามีเวลามองตัวเองชั่วนิรันดร์"

-“ ฉันไม่เชื่อวรรณกรรมที่อาศัยความฉลาดหรือจินตนาการเพียงอย่างเดียว ฉันเชื่อในวรรณกรรมเชิงประสบการณ์เนื่องจากสิ่งนี้ประสบการณ์คือสิ่งที่สื่อสารให้งานได้รับความรู้สึกที่ชัดเจนของผู้ที่รู้จัก … สิ่งที่ทำให้งานคงอยู่ในความทรงจำและความรู้สึก”

-“ ในฐานะนักเขียนฉันค่อนข้างอนาธิปไตย ฉันไม่ฟังกฎหรืออะไรเลย”.

-“ ในที่สุดคำพูดในฐานะสิ่งที่สัมผัสและรู้สึกคำพูดก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ และทั้งหมดมาพร้อมกับดนตรีที่มืดและเหนียว”

- "… มันไม่ใช่ความเงียบของสิ่งมีชีวิตปริศนา แต่เป็นของคนที่ไม่มีอะไรจะพูด"

- "ช่วงเวลาที่ไม่สิ้นสุดถูกทิ้งร้างไม่มีผู้ชมให้ปรบมือโดยไม่ต้องตะโกน"

- "ไม่มีทางหลีกหนีได้เมื่อหนีจากตัวเรา"

-“ ฉันพูดเพื่อคุณสำหรับทั้งหมดนี้และอื่น ๆ อีกมากมาย สำหรับคุณที่เปิดหน้าต่างที่ปิดสนิทและช่วยฉันด้วยมือเพื่อเดินทางผ่านฤดูกาลที่ขมขื่นและเจ็บปวดที่สุด”

- "… ผ้าผืนนี้แสดงถึงความสับสนวุ่นวายสับสนวุ่นวายไร้รูปแบบไม่สามารถบรรยายได้ … แต่มันคงเป็นสูทที่สวยงามอย่างไม่ต้องสงสัย"

อ้างอิง

1. Espinosa, R. (2005). Amparo Dávila: อาจารย์ของเรื่องราว เม็กซิโก: La Jornada Semanal กู้คืนจาก: día.com.mx.
2. Amparo Dávila (2019) สเปน: Wikipedia สืบค้นจาก: es.wikipedia.org.
3. Ancira, L. (2013). รวบรวมเรื่องราว. Amparo Dávila (N / a): Of Letters and Meows. สืบค้นจาก: letrasymaullidos.blogspot.com.
4. Amparo Dávila (2019) เม็กซิโก: สารานุกรมวรรณคดีในเม็กซิโก. กู้คืนจาก: elem.mx.
5. ดาวิลา, อัมพาโร. (ส. ฉ.). (N / a): องค์กรนักเขียน สืบค้นจาก: writer.org.